Πολή μνημείο, πόλη ορόσημο, πόλη σύμβολο του «Ψυχρού Πολέμου», πόλη του 3ου Ράιχ, πόλη χωρισμένη στα 2 για δεκάδες χρόνια, πόλη της Γερμανικής Επανένωσης, πόλη του ευρωπαϊκού ρομαντισμού, του νεοκλσικισμού, του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, τέλος πάντων... μια πόλη που όλοι μας αξίζει να επισκεφτούμε!!!

 

Πύλη του Βρανδεμβούργου

 

Εάν θέλαμε να δώσουμε ένα στίγμα της Γερμανίας τότε αναμφισβήτα αυτό θα ήταν η πύλη του Βρανδεμβούργου έργο που ολοκληρώθηκε το 1791. Αρχικά λειτουργούσε ως πύλη της πόλης, αλλά σύντομα και ως σημείο εορταστικών εκδηλώσεων κάθε είδους. Στους Πρώσους βασιλιάδες άρεσε κατά την επιστροφή τους στο παλάτι τους να περνάνε κάτω από την αψίδα. Την πύλη αυτή την έχουν «τιμήσει» διάφοροι «γνωστοί και μη εξαιρεταίοι» όπως ο Ναπολέων, ο Χίτλερ κ.α. Μετά το τέλος του τρίτου Reich, οριοθετούσε τα σύνορα μεταξύ του ανατολικού και δυτικού Βερολίνου και μετά την κατασκευή του τείχους του Βερολίνου το 1961 συμβόλιζε ολόκληρο τον ψυχρό πόλεμο. Απο το 1989, η πύλη του Βρανδεμβούργου συμβολίζει την πολυδιαφημισμένη γερμανική ενότητα.

 

Εκκλησία εις Μνήμην του  Αυτοκράτορα Wilhelm

 

Οταν ήταν έτοιμο το 1895 το νεορωμανικό κτίσμα, επρόκειτο να είναι ένα ιερό μνημείο για τον παλιό αυτοκράτορα Wilhelm, «εκείνον με τη γενειάδα». Κανείς δεν επιθυ­μούσε να τον μπερδεύουν με τον εγγονό του. Αυτός ήταν συνδεδεμένος με τη φτώχεια και τη μιζέρια του Βερολίνου μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο υπήρχαν μόνο ερείπια της εκκλησίας. Έπρεπε να κατεδαφιστεί, αλλά τελικά έγινε συμβιβασμός: ο κυρίως ναός εξαφανίστηκε, ο πύργος παρέμεινε με το παρατσούκλι «κούφιο δόντι» και ως προειδοποίηση έναντι της γερμανικής αλαζονείας. Ίσως έτσι να διατήρησε την παλιά του μορφή. Το 1961, χτίστηκε δίπλα στο μνημείο, μια καινούρια, νεωτεριστική εκκλησία με σχέδια του αρχιτέκτονα Egor Eiermann.

 


Κοινοβούλιο

 

Το κτίριο χτίστηκε για το κοινοβούλιο της αυτοκρατορίας 1884-1894 και χρησιμεύει στη γερμανική βουλή σήμερα ως «χώρος συνεδρίασης της ολομέλειας». Αυτός ο αμφισβη­τούμενος όρος υπήρξε λόγω της απόκλισης μεταξύ του αρχικού προορισμού του κτιρίου και της σημερινής δημοκρατικής χρήσης του. Το κοινοβούλιο μένει κοινοβούλιο, χωρίς ωστόσο να παραμένει το ίδιο. Τον τρόπο, έδειξε ο Βούλγαρος καλλιτέχνης Christo το 1995, όταν τύλιξε το τεράστιο κτίριο με ασημένια μεταλλικά φύλλα, έως ότου φαινόταν ότι κολυμπούσε. Το κτίριο έχει τη βάση του πάλι στο έδαφος και έχει αλλάξει μ' ένα καινούριο γυάλινο τρούλο, ο οποίος αντικατέστησε το 1933 έναν που καταστράφηκε από φωτιά. Ο Βρετανός αρχιτέκτονας Norman Foster τον έφτιαξε σαν φωτεινό στέμμα, αφήνοντας έτσι τον ήλιο να φωτίσει το σκοτεινό παλαιότερα εσωτερικό του κτιρίου. Για την πυρκαγιά που κατέστρεψε το κοινοβούλιο το 1933 κατηγορήθηκε ο Βούλγαρος κομμουνιστής Γκεόργκυ Ντιμιτρώφ αλλά όπως αποδείχθηκε αργότερα δεν ήταν παρά μια δολιοφθορά των ναζί που ήθηλαν να στιγματίσουν στο γερμανικό λαό του κομμουνιστές.

 

Hackesche Hofe

 

To λαβυρινθικό πλέγμα από οχτώ αυλές στην άκρη της άλλοτε συνοικίας Scheunen στο Βερολίνο είναι το μεγαλύτερο μεικτό πλέγμα αυλών στην Γερμανία, με χρήσεις για κατοικία και εργασία. Εδώ έχουν μακρά παράδοση οι μεικτές χρήσεις: το 1905 το σπίτι που κοίταζε προς το δρόμο μετατράπηκε σε κτίριο γραφείων με εμπορική πρόσοψη. Η πρώτη αυλή λει­τουργούσε ως χώρος γιορτής, γύρω από την οποία συγκεντρώνονταν πολλοί διαφορετικοί χώροι δια­σκέδασης. Οι προσόψεις της δεύτερης αυλής μαρ­τυρούν τα προηγμένα εργοστάσια που βρίσκονταν σε κάθε όροφο. Το γεγονός ότι αυτή η πολλαπλότη­τα επέζησε ως την ενοποίηση, μαρτυρά την δυναμική αυτού του σχεδίου. Μετά από μια αναμόρφωση, τα Hackeschen Hofe αποτελούν πάλι ζωντανό τμήμα του κέντρου του Βερολίνου.

 

Νησί- μουσείο

 

Ένα μοναδικό σύνολο μουσειακών κτισμάτων, το οποίο εικονογραφεί την εξέλιξη των μοντέρνων μουσείων για περισσότερο από 100 χρόνια»- αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο συμπεριλήφθη το βερολινέζικο νησί- μουσείο το 1999 στους τόπους παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Εδώ υπάρχουν το παλιό μουσείο (χτίσθηκε από τον Karl Friedrich Schinkel, άνοιξε το 1830), το νέο μουσείο (1855), η εθνική Gallery (1876), το Bode-Museum (τέως Kaiser-Friedrich- Museum, 1904, βλέπε εικόνα) το μουσείο Pergamon (1930). Ένα πέρασμα μέσα από αυτά τα μουσεία είναι συγχρόνως μια εκδρομή στη δυτική τέχνη από την αρχαιότητα έως το 19ο αιώνα.

 


Schloss Pfaueninsel

 

Κατά τα πρότυπα μιας ρωμαϊκής έπαυλης χτίστηκε ένα παλάτι από το 1794 έως το 1797 για λογαριασμό του Friedrich Wilhelm II, στο ονομαζόμενο «νησί του παγωνιού» (Pfaveninsel), στα νοτιοδυτικά του δυτικού Βερολίνου, από τον ξυλουργό Johann Gottlieb Brendel για εκείνον και την αγαπημένη του Wilhelmine. το οποίο από την αρχή ήταν σχεδιασμένο να δείχνει απέξω ως ερείπιο. Οι δύο στρογγυλοί πύργοι που συνδέονται μεταξύ τους με μια καμπυλωτή γέφυρα χαρακτηρίζουν το λευκό οικοδόμημα, το οποίο αποτελείται εξολοκλήρου από ξύλο. Οι τετραγωνισμένοι λίθοι που δείχνουν γρανιτένιοι, είναι ζωγραφιστοί. Το νησί, με τα τοπικά και ξένα φυτά, μερικά εκ των οποίων πολύ σπά­νια και τα πολυάριθμα είδη πουλιών ανήκει στους πιο αγαπημένους προορισμούς των Βερολινέζων για ξεκούραση.

 

Παλάτι Charlottenburg

 

Το παλάτι Charlottenburg είναι το ομορφότερο και μεγαλύτερο κτίσμα της πρωτεύουσας της Γερμανίας. Ο πρώτος Πρώσος βασιλιάς ξεκίνησε να χτίζει το παλάτι το 1695 πριν την στέψη του και το ολοκλή­ρωσε το 1701 έως το 1712. Δεσπόζει ο θολωτός πύργος ύψους 48 μέτρων. Οι διάδοχοι του βασιλιά μεγάλωσαν το κεντρικό κτίσμα και προστέθηκαν πτέρυγες, θέατρο και το σπίτι του τσαγιού. Το 1943 καταστράφηκε ολοσχερώς από φωτιά μετά από αε­ροπορική επίθεση, αλλά επιδιορθώθηκε και αναστηλώθηκε πιστά στο πρότυπο μετά τον πόλεμο. Οι καλαίσθητα διαμορφωμένοι χώροι του σε στυλ 18ου αιώνα χρησιμεύουν ως μουσείο του παλατιού (παραδείγματος χάρη τα διαμερίσματα του Friedrich του μεγάλου στον επάνω όροφο) και ως Gallery του ρομαντισμού στο ισόγειο.