ΕΓΝΑΤΙΑ… ΟΔΟΣ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ - Ήπειρος - Ελλάδα

Παρασκευή 23 Δεκέμβρη 2011

Ξεκίνησα κι εγώ πρωί πρωί από την Παραμυθιά Θεσπρωτίας για το σχολείο στο Μαργαρίτι. Η θέα του Γκορίλα (κορυφή των Όρεων Παραμυθίας) το ξημέρωμα ήταν μοναδική.

Μετά το σχολείο πήγα μια βόλτα από την Ηγουμενίτσα, άλλαξα τα θερινά ελαστικά με τα χειμερινά «χιονολάστιχα» (προίκα από τα 4 χρόνια που πέρασα στην Κοζάνη) και τράβηξα για τη Θεσσαλονίκη.

Η θέα προς τα όρη του Τσαμαντά (Μουργκάνα) εκεί προς τα παραμεθόρια χωριά των Φιλιατών (Λίστα, Λιας, Βαβούρι, Τσαμαντάς) ήταν όμορφη και πρωτότυπη κα αυτό γιατί τα χιόνια είχαν εδραιώσει την παρουσία τους.

Εκστασιασμένος από το τοπίο χιονιού που δύσκολα το συναντάς στο νομό Θεσπρωτίας αποφάσισα να μην ξαναγυρίσω Εγνατία από Ηγουμενίτσα αλλά να συνεχίσω από τον παλιό δρόμο Ηγουμενίτσας- Παραραμυθιάς (Παραπόταμος, Νεράιδα ή Μενίνα, Νεοχώρι ή Νιοχώρι) και να εισέλθω στην Εγνατία από το Νιοχώρι.

Η όψη της γέφυρας της Εγνατίας καθώς κατεβαίνει από τα όρη της Παραμυθιάς προς τον ομώνυμο κάμπο για να βγει μετά από 25 χλμ στο Ιόνιο ήταν συναρπαστική.

Να σου και η Χιονίστρα το τελευταίο βουνό (από νότια προς βόρια) των Όρεων της Παραμυθιάς που είναι όνομα και πράμα.

Αυτό ήταν το τουρ στη Θεσπρωτία τελειώνει και αρχίζει η «μάχη της κατάκτησης» της Θεσσαλονίκης. Από τα πρώτα κιόλας χιλιόμετρα μετά την Παραμυθιά από το Ελευθεροχώρι ως την Τύρια η εικόνα ήταν μια από τα ίδια, χιόνι και πάλι χιόνι.

Η πορεία προς τα Γιάννενα δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο. Το χιόνι ήταν λιγότερο και οι συνθήκες οδήγησης σχετικά χαλαρές. Από τα Γιάννενα όμως και πέρα και όσο έπιανα την Πίνδο η κατάσταση γίνονταν όλο και πιο συναρπαστική.

Κλασικά στις γέφυρες πριν το Μέτσοβο πέρα από το χιόνι έπρεπε να αντιμετωπίσω και τον μανιασμένο αέρα. Ειδικά στην γέφυρα του Αράχθου τα πράγματα ήταν δύσκολα για ένα μικρό αμαξάκι 1.300 κυβικών.

Και να σου οι σήραγγες του Μετσόβου. Αυτές που παρακαλάς να έχει κι άλλες ώστε να μη βγαίνεις έξω στο χιόνι, στη βροχή ή την ομίχλη.

Επιτέλους έφτασα στο Μέτσοβο. Δεν θα ήθελα σε καμιά περίπτωση να τολμήσω να ανέβω αυτή την «υπέροχη» ανηφόρα που σε οδηγεί από την Εγνατία στο παραδοσιακό κεφαλοχώρι. Συνέχισα λοιπόν προς Γρεβενά.

Η συνέχεια προς Γρεβενά δεν είχε κάτι το αξιοσημείωτο. Μάλιστα σε κάποια σημεία το χιόνι είχε αρχίσει να υποχωρεί. Όμως παρακάτω έμελε να δω κάτι που 4 χρόνια στην Κοζάνη δεν είχα διανοηθεί. Τι ήταν αυτό; Μα την Εγνατία κλειστή.

Το ένα ρεύμα του πολυδιαφημισμένου δρόμου (αυτό που οδηγούσε από Θεσσαλονίκη προς Ηγουμενίτσα) ήταν ήδη 2 μερόνυχτα κλειστό. Αυτοκίνητα είχαν θαφτεί κυριολεκτικά στο χιόνι και άνθρωποι που ξεκίνησαν για ένα ταξίδι ρουτίνας ξεχειμώνιαζαν κάπου μεταξύ Κοίλων και Βατερού Κοζάνης, έχοντας ήδη πληρώσει και αρκετά διόδια.

Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά καθώς οι υπεύθυνοι αποχιόνιζαν το άλλο ρεύμα μεγάλο μέρος το χιονιού έπεφτε στο δικό μας κάνοντας την πορεία μας πολύ δύσκολη. Αποτέλεσμα ήταν να κάνουμε 1 ώρα από το Βατερό Κοζάνης (πρώτη είσοδος Κοζάνης) ως τα διόδια του Πολυμύλου! Αλλά εκεί έγινε το ακόμη πιο προκλητικό «κουφό». Τα διόδια ήταν σε λειτουργία και μας ζητούσαν 2€ για τις υπηρεσίες την «καταπληκτικής» ιδιωτικής Εγνατίας. Ασφαλώς και δεν τα πλήρωσα αλλά δυστυχώς πολλοί άλλοι συνοδοιπόροι μου, το έκαναν.